Mantık basit. Fikri bol arkadaşımız Tunç‘un hazırlayıp sunduğu, kamera arkasında biz bloggerların olduğu şu kartçık nüshasını A4′e 8′er 8′er serpiştiriyoruz. Kesip bir güzel cüzdanımıza yerleştiriyoruz. Ne zaman canımız sıkılsa, yardıma ihtiyacı olan birini görsek yada sadece insan olmak istesek bir kart çıkartıyoruz. Etrafa bakınıyoruz azcık yardım yapmaya değer, nur yüzlü olmaya yakın yada aday kişicanları, abileri, ablaları seçiyoruz. İşte işlem başlıyoruz.

Onu en çok mutlu edecek olarak görünen şeyi kafada tasarlıyoruz, tabi ki de eğlenceyi ve yaratıcılığı unutmuyoruz. Görevi tamamlayıp kendimizi 2 saniye içinde imha etmeden önce o güzelim yardım kokan kartı iliştiriyoruz insanlık duygularımızı tekrar hayata geçiren yardım nesnesine. Sonra anonim oluyoruz, thin air oluyoruz ve yok oluyoruz.

“Free Hug” videosunu izlerken hissetiğim kelebeklenme duygusunun aynısını Atölye-i Fikr’deki yazıyı okurken de hissettim, sevindim ve kendimi bunu yapmak için yaratılmış biri olarak atadım. Tunç’un en sona eklediği olasılığı düşünmeden de duramıyor olduğumu belirtmek ister, o geri dönen karta kavuşmak için dua ederim.

Eee ne duruyorsunuz, ben hemen başlıyorum…