Herşeyin bittiği noktadayım, sanki sahipsiz bir dünyada tek başıma yürüyorum sokaklarda, sanki tek efsane benim. Hissediyorum yağmurun hafif damlalarını ve bir anda alıp götürüyor diğer tüm duyguları kalbimden. Sadece sen kalıyorsun, Cumasını kaybetmiş Robinson gibi bir tek o duygu kalıyor. Hani kelebekler vardır ya hayatının ilk özgür uçuşunu yapan, o eski halini bilmezcesine salına salına uçuşan rengarenk. İşte içimdeki duygu öyle uçuşuyor yaz günü gece yarısı kumsal rüzgarı gibi.

Belki de tek hissetmek istediğim sen olduğun içindir belki de dedikleri gibi ‘Ben Sana Mecburum’dur. Her yerime sinmişsin ve sanki ömür boyu orada olacaksın. İşte bu yüzdendir belki de, her karanlıkta aklımın en ücra köşelerinden senin hayalin çıka geliyor. Bazen düşünüyorum da seninle aynı şehrin havasını solumak bile yeterli ama o bile mümkün değil bu uzaklarda. Sesini duymayı bıraktım hayaline görmeye bile razıyım. Çok mu uzun zaman oldu? Saçlarından başka hiç birşey gözlerimin önüne gelmiyor belki de zihnim bile bile oynuyordur bu umutsuz oyunu.

Şuan kalbin başkası için çarpıyorsa yada en kısık sesinle ağlıyorsan yanlızlığına, anlarsın benim halimi en apansız şekilde. Ama bilmiyorsun ki buralarda senin yokluğundan kurtulmaya çalışan biri var. İşte en zoruda o ‘Senin yokluğunda kurtulmak’. Yoksun ama hala, en yakınım da gibisin kalp atışım gibi. Her anımda hissediyorum ama ne dokunabiliyorum ne de görebiliyorum.

Sanki sadece adını düşünsem yüzyıllarca yazabilirim dünyada ki sayfalar, kelimeler, duygular hatta yanlızlıklar bitene dek. Acaba ilham dedikleri şey bu mu? Belki de sen ilhamın ta kendisisindir kim bilir. Yüzyıllardır aranan o gizemli kız sensindir, Homeros’un andığı o kız belkide. Tantalos işkencesi belki de sen yoksun diye sürüyordur binlerce yıldır. Ama yoksun işte. Hakketmiyor olabilirsin bu kadar değerli olmayı ama kim bilir sorun bendedir…

Bu yazı Efecan tarafından Denemeler kategorisine 20 Eylül 2008 Cumartesi saat 13:37'de gönderildi.